Auto w Pracy

Slideshow Image

Stało się coś, co nigdy wcześniej mi się nie zdarzyło. Nazwałem samochód.

W zasadzie to jakoś tak samo wyszło. Spojrzałem na te okrągłe lampy, zaokrąglony tył i przyszło mi skojarzenie z zielonym zwierzątkiem. Na żabkę to za duży egzemplarz, to musi być Żabek. No i nazwa została. I jak ja mam teraz nie lubić Żabka? Nie da się, zwłaszcza że autentycznie mi się podoba.

Wyobrażenie o GWM ORA 5 miałem dość nikłe. Oglądałem co prawda materiały promocyjne, ale bez rewelacji. Takie jakieś okrągłe. Najlepiej sprawdzić samemu, najwyżej będzie to jednorazowa przygoda. Nawet na ulicy tylko raz mignął mi z daleka, a teraz stoi przede mną Żabek i uśmiecha się do mnie swoimi wielkimi lampionami.

Kurczę, fajny jest.

ORA 5 jest SUV-em o długości 4471 mm, szerokości 1831 mm i wysokości 1641 mm. Środek stawki, w sam raz, aby czuć się w nim swobodnie i nie mieć problemów z parkowaniem.

Ale wróćmy do wyglądu. Samochód jest faktycznie mocno zaokrąglony. To kontrowersyjny punkt jego urody. Mnie się podoba, ale dopiero kiedy zobaczyłem go na żywo. Zdjęcia przekłamują rzeczywistość, spłaszczając szczegóły, a uwypuklając same krzywizny.

Przedni zderzak z wlotem powietrza bardzo mocno wyprofilowano, nadając ostrości obłościom. Ciekawy zabieg stylistyczny – połączyć dwie sprzeczności. Ale jak widać, można i to z dobrym efektem.

Olbrzymie, okrągłe reflektory są kolejnym charakterystycznym elementem designu. Jeszcze bardziej oryginalny jest tył auta. Jakby jeszcze trochę wyciągnąć bagażnik do tyłu, powstałby nowy segment – SUV-limuzyna.

Zaokrąglone tylne drzwi pozwoliły wygospodarować dodatkową przestrzeń bagażnika. Zawsze cieszy kilka litrów objętości więcej.

Oprócz kształtu kolejnym ciekawym rozwiązaniem są tylne światła. Na pierwszy rzut oka wcale ich nie ma. Są, ale ukryte w listwie na tylnej szybie.

Do tej pory wszystko było spójne, ale tutaj mam już pewne obiekcje. Ładnie wkomponowane, tylko sygnatura świetlna mocno zmniejsza optycznie samochód.

W nocy, patrząc na te światła, można odnieść wrażenie, jakby przed nami jechał microcar.

Skoro już jesteśmy przy bagażniku, to ma on 390 litrów pojemności z możliwością złożenia oparcia tylnej kanapy. W zupełności wystarczy.

Jest też możliwość przeorganizowania go na bagażnik z drugim dnem. Wystarczy podnieść podłogę na wyższy poziom. Super, dzięki temu mam porządek w kufrze, bo wszystkie przydasie trzymam pod podłogą.

Jest jeden drobiazg do poprawy. Półka zasłaniająca bagaż nie podnosi się razem z drzwiami. Co więcej, nie widzę żadnego systemu do jej podnoszenia, nawet zwykłego sznureczka.

Czas przenieść się do wnętrza.

 

Olbrzymi panoramiczny dach rozświetla i tak jasne wnętrze. Spore zaskoczenie, bo w tej cenie nie spodziewałem się takiego poziomu wykończenia.

OK, biała skóra jest efektowna, więc już optycznie robi wrażenie. Warto jednak przyjrzeć się bliżej. Wnętrze ma klasę, a im dłużej nim jeżdżę, tym więcej dostrzegam detali.

Materiałowe wstawki zamiast plastiku nie są niczym nowym, ale krateczki jeszcze nie było. Zastanawia mnie, czy platynowy kolor klamek jest dobrany do pastelowej kratki tych wstawek. Jeśli tak, to mistrzostwo świata. Obudowa głośników też w tym kolorze.

Jest jeszcze jeden detal, który przyciąga wzrok – sterowanie klimatyzacją. Takie rzeczy się pamięta.

Elektronika jest klasyczna dla chińskich aut. Dwa ekrany: olbrzymi centralny wyświetlacz i mniejszy przed kierowcą.

Główny ekran o przekątnej 14,6 cala stanowi centrum sterowania autem. Dla osób, które z chińską motoryzacją jeszcze się nie zapoznały, może być pewnym wyzwaniem, bo oferuje olbrzymią liczbę ustawień, czasem dość nietypowych jak na europejskie przyzwyczajenia.

Na przykład wybór wysokości podnoszenia klapy bagażnika.

Wystarczy jednak poznać jeden lub dwa pojazdy z tamtej strony świata i jesteśmy w domu. Nie tylko funkcje są podobne, ale nawet układ konfiguracji całego panelu. Nie jest to mój pierwszy Chińczyk, więc łatwo poszło. Fotel, kierownica i lusterka ustawione, telefon podłączony, to można bezpiecznie ruszyć w drogę.

Samochód ma hybrydowy układ napędowy, czyli benzynowy silnik o pojemności 1,5 litra oraz silnik elektryczny. Razem daje to nam 223 KM mocy i 476 Nm momentu obrotowego.

Zacne parametry jak na codziennego SUV-a. Ciekawy jestem, czy potwierdzą się w normalnym użytkowaniu. Pierwsze kilometry się nie liczą, bo to rozpoznanie i nauka auta. Skręca, hamuje i przyspiesza. Wygląda na to, że całkiem dobrze mu to idzie.

Można zaczynać. Chcę zresetować licznik, tylko jak to zrobić? W centralnym panelu na szybko nie znalazłem, a na kierownicy jakoś nie kliknęło. Rozwiązaniem okazało się dłuższe przytrzymanie przycisku na kierownicy. Do takiego sposobu sterowania trzeba się przyzwyczaić.

Od razu odkrywam, że są tutaj dwa przyciski, które mogę zaprogramować. Co prawda do wyboru mam tylko kilka funkcji, a chciałem sobie na kierownicę wrzucić kamerę 360°. Kamery wśród nich nie ma, bo już jest do niej odpowiedni przycisk. Normalnie czytają w myślach. Robi się chłodno, więc pod programowalnymi przyciskami mam teraz podgrzewanie fotela i kierownicy. Wygodne rozwiązanie, z którego faktycznie się korzysta. Jak tak dalej pójdzie, to będzie można zapisać po stronie plusów bezproblemowe prowadzenie. Naprawdę fajnie się prowadzi. 223 KM mocy robi robotę. Jeśli ktoś powie: „Na co mi tyle mocy?”, to znaczy, że nigdy nie miał tyle pod nogą albo nie wiedział, jak z niej korzystać. Nie mówię tu o ulicznych wyścigach, a wręcz przeciwnie – o bezpieczeństwie. Sprawne włączanie się do ruchu zwiększa jego płynność. Wyprzedzanie, omijanie, no i ruszanie spod świateł. Nic bardziej nie irytuje niż śpioch na zielonym, przez którego nie zdążymy przejechać. Nam to nie grozi. Żabek da radę, byle tylko kierowca dotrzymał tempa.

Jest dobrze, nawet spalanie dość optymistyczne. 7 litrów na setkę w mieście to całkiem miło.

W aucie kierunkowskaz jest powiązany z kamerą. Przy skręcie uruchamia się, zwiększając naszą orientację w otoczeniu samochodu.

W trasie spalanie jest podobne, przynajmniej taka średnia mi wychodzi. Owszem, szybka jazda z autostradowymi prędkościami kosztuje więcej. 8,5 l/100 km to i tak niedużo.

Trochę mniejsza prędkość i spalanie spada do 6,5 l/100 km. To wyniki jazdy pod presją czasu, więc sporo odbiegają od średniej podanej przez producenta, która wynosi 5,1 l/100 km.

Dość wysoko zawieszona poprzeczka.

Mnie przy spokojnej jeździe udaje się zejść poniżej 6 l/100 km, ale do katalogu sporo brakuje.

Ten styl jazdy od razu skutkuje prawie 1000-kilometrowym zasięgiem. Mnie to wystarcza, ale nie byłbym sobą, gdybym nie podjął rękawicy.

4,7 l/100 km w normalnym ruchu jest do wykręcenia bez większego problemu.

Pytanie: po co? Owszem, jak mi się nie spieszy, relaksacyjna jazda jest fajna i takie spalanie nie dziwi. Zwykle jednak człowiek ciągle goni, a moc też kusi, aby z niej korzystać.

Można by tak długo pisać o wrażeniach z jazdy. Jest fajnie, ale to nie powieść z Żabkiem w roli głównej. Trzeba przejść do podsumowania.

GWM ORA 5 zaskoczył mnie w zasadzie wszystkim. Spodziewałem się współczesnej „Multipli”, a dostałem zgrabne autko z charakterem. Do tego moc, która niewiele kosztuje w eksploatacji.

Wykończenie to inna bajka, całkiem nie z tej klasy.

Po stronie minusów jakieś drobiazgi, typu półka w bagażniku.

W tym momencie trzeba powiedzieć o cenie. Hybrydowa wersja startuje od 118 990 zł.

PS. Jest jeszcze bonusik. Eurodobroć w postaci obowiązkowych systemów, których nie chcę, można wyłączyć jednym kliknięciem. 

Tekst i zdjęcia: Dariusz Pastor